PL logo EN
Formularz zgłoszeniowy
Szukaj |
Aktualności - Wyniki Konkursu
Z przyjemnością informujemy, że znamy już wyniki konkursu!
 
PIERWSZA NAGRODA Cléophée Moser, FAUVES, FR, 2017
 
 
 
 
Film krótkometrażowy w reżyserii Cléophée Moser vel Mukala Musima, powstały w Douali (Kamerun) w 2017 r. Fauves to współczesna opowieść o dzieciach miasta poszukujących swojej tożsamości. Dzień ten jest metaforą dłuższego okresu czasu, życia, skondensowanego w celu podkreślenia punktów zwrotnych, dynamiki i przeciwieństw towarzyszących procesowi tworzenia tożsamości.
Przebywając w Duali, artystka przeprowadziła badania antropologiczne w temacie marginalizacji we współczesnych miastach afrykańskich w celu zrozumienia zachodzących w nich metamorfoz. Ten chaotyczny świat wyłonił się z postkolonialnej polityki planowania miejskiego, podkreślającego rozkład społeczeństwa, chorobę duszy, nieprzyczyniającego się w najmniejszym stopniu do harmonii wśród mieszkańców. Cléophée Moser przywraca urok miastu tworząc performatywny film wnoszący poezję do życia codziennego.
 

Cléophée Moser vel Mukala Muima to młoda reżyserka i badaczka sztuki współczesnej i nowoczesnego społeczeństwa. Urodzona w 1992 roku, ukończyła studia filmowe w the Baltic Film and Media School w Tallinie, a także uzyskała dyplom z zakresu sztuk stosowanych w Camberwell College of Arts w Londynie oraz dyplom z historii sztuki w École du Louvre w Paryżu. Jej twórczość nie uznaje granic oraz kwestionuje szczególną więź pomiędzy sztuką a środowiskiem, w którym powstaje poprzez ideę interdyscyplinarności tańca, instalacji, występu artystycznego, wideo, pisarstwa i rysunku.

Jako artystka zaangażowana, Cléophée Moser kwestionuje społeczeństwo i sposób jego funkcjonowania za pośrednictem swoich prac, które pozostawiają ślad, wpływając na otoczenie i kontekst ludzki, w którym powstały. Bada związki między społecznościami, pomiędzy człowiekiem i przestrzenią. Jej działalność i poszukiwania artystyczne osadzone są w kontekście walki o prawa kobiet, dyskursie postkolonialnym i antyimperialistycznym oraz nawołują do wolności przemieszczania się.

Celem artystki jest dostarczenie nowych narzędzi, inwentarza odniesień i doświadczeń stanowiących alternatywę dla przemocy, która zbyt często rządzi człowiekiem, jego międzykulturowymi i międzynarodowymi stosunkami.  Zamiast odnosić się do przemocy, degradacji i dehumanizacji stosując to samo słownictwo, artystka wdraża strategię dynamiczną, opartą na rozwoju nowego dyskursu. W tym celu posługuje się gramatyką humanizmu, poezji i bezinteresownego zaangażowania, promującą ruch, emocjonalną transgresję oraz swobodną kreację ja w świecie.

 

 
DRUGA NAGRODA Pavlo Kovach, MAM NA IMIĘ ZOJA, PL, 2018
 
 
 
 
Zoja Karnauchowa jako jedna z pierwszych w Samarze aktywnie działała na polu sztuki współczesnej. Jej praca była intuicyjna, ze względu na żelazną kurtynę odcinającą ją od światowego kontekstu. Prawdopodobnie nie słyszała nigdy o pojęciu performensu, Johnie Cage’u  i jego pracy "4.33". Mimo braku dokumentacji powstało wiele mitów dotyczących jej prac. Z ust do ust wędrowały opowieści świadków "działań w obszarze", wpisując się w taoistyczną ideę, zgodnie z którą, to co niematerialne nie może być zniszczone. Miejscowi uważali ją za niezrównoważoną psychicznie. W 1956 roku na Nowy Rok wykonała wymagający fizycznie performens, który nieoczekiwanie, szczególnie dla artystki, zaczął rezonować na dużą skalę. To pierwszy w historii wypadek przekształcenia się sztuki w Cud. Po długich prześladowaniach Zoja Karnauchowa zmuszona była do emigacji do Polski, gdzie według niektórych, żyje do dziś.
 
WYRÓŻNIENIA HONOROWE
 
 
Tanin Torabi, THE DÉRIVE, IR, 2017
 
 
 
 

Zgłębianie problemów społecznych i kulturowych.  Na bazarze w Teheranie tancerz przemieszcza się pomiędzy ludźmi, rejestrując ich odzew i reakcje. W Iranie taniec jest zakazany.

 

Tanin Torabi طنین ترابی urodziła się w Teheranie, w Iranie, w 1992 roku. W Teheranie zyskała stopień licencjata socjologii, zaś w Irlandii ukończyła studia magisterskie z zakresu tańca współczesnego na University of Limerick. Torabi zrealizowała kilkanaście nagrodzonych filmów tanecznych oraz spektakli i obecnie pracuje jako tancerka, choreografka, a także realizuje filmy o tańcu w Iranie i Irlandii. Wśród jej najnowszych prac wyróżnić można The Dérive, Invisible Point, Ruby, Beyond the Frames and Immensity. Jej filmy zostały nagrodzone ponad piętnaście razy, a jej prace opisywane są przez dyrektorów festiwali jako buntownicze, twórcze, inspirujące, niezwykle eleganckie i poruszające, symboliczne i dojmujące, motywujące dla kobiet, ujawniające wyjątkową ambicję przeplatającą się ze złożonością osobistych i kulturowych niuansów.
 
 
Eva Sjerps, DANCERS, NL, 2017
 
 
 
 
Dancers (Met alles wat er is) to intymna obserwacja czwórki osób cierpiących na chorobę Parkinsona, którzy, pomimo trudności z poruszaniem się, podejmują wyzwanie tańca. Ludzie ci muszą “uruchomić” swoje ciała jak zardzewiałe, trudne w obsłudze maszyny. Każdy z nich szuka własnego sposobu na ruch. Choroba powoli ustępuje miejsca radości tańca i nawiązanego kontaktu.

 

Eva Sjerps jest twórczynią filmów dokumentalnych i operatorką filmową. Jej filmy to szczegółowe i intymne obserwacje ludzi w – dla niej – nieznanym świecie, którym nie towarzyszy żaden komentarz. Skupia się na ich fizycznych i emocjonalnych doświadczeniach, dzieląc się odkrywaną nieznaną stroną obserwowanych - inną, niż można by oczekiwać. Przykładem jest tu dokument Cocon, ukazujący łagodne oblicze młodych bokserów przygotowujących się do walki, czy też jej ostatni film Dancers / Tancerze o ludziach cierpiących na chorobę Parkinsona, którzy podejmują wyzwanie jakim jest uczestnictwo w zajęciach tanecznych. Oba filmy zadebiutowały w ramach Dutch Film Festival i były także emitowane przez holenderską telewizję.
 
 
 
Kim Shon, BOOKANIMA, KR, 2018
 
 
 
 
Bookanima (słowo złożone z „book” /książka/ i „anima”) to próba nadania książkom życia filmowego. Obrazy nieruchome z książki przełożone zostały na obraz ruchomy za pośrednictwem animacji, zaś jej treść posłużyła jako napisy.
Projekt ten, zgłębiający obszar pomiędzy książką a kinem, ma na celu stworzenie “książki do oglądania”. W ramach przedsięwzięcia autor eksperymentuje z “found frame” (“klatka znaleziona”), “key point” (“punkt kluczowy”), “locomotive overlap” (“ruchome nakładanie”), “random crop & zoom” (“losowe przycinanie i zbliżanie”), “off-screen” (“poza ekranem”), a przede wszystkim nową chronofotografią w hołdzie dla Edwarda Muybridge’a i Etienne’s Jules-Marey’a.
 
Urodzony w Seulu, w Korei Południowej, Shon Kim studiował sztuki piękne w School of the Art Institute w Chicago, koncentrując się na malarstwie i rysunku. Zgłębił także estetykę animacji uzyskując stopień magistra w zakresie animacji eksperymentalnej w CalArts pod kierunkiem swoich mentorów, mistrza animacji eksperymentalnej, Julesa Engela (1909-2003) oraz Myrona Emery’ego. Obecnie jest doktorantem na kierunku teoria animacji w Chung-Ang University, gdzie także wykłada.
Shon Kim prezentował swoje prace na całym świecie, w tym: w MoMa, REDCAT, The Hammer Museum, Modern and Contemporary Art Centre in Hungary, Museo de Arte Contemporaneo in Chile, IFC Center in NYC, Seoul Museum of Art, Daegu Museum, OCI Museum, Festival International Du Film Sur L’Art Videoformes, Slamdance Film Festival, International Art Film Festival, Anima Mundi, Odense Film Festival i innych.
W pracy artystycznej Shon Kim skupia się na obrazie ruchomym i nieruchomym i organicznej relacji między nimi oraz sztukami performatywmi. Na stałe mieszka w Los Angeles, USA.
 
 
 
 
Gratulujemy wszystkim artystom!
 
← Powrót
Następna edycja za:
-211 dni
Filmy konkursowe