PL logo EN
Formularz zgłoszeniowy
Szukaj |
15:00 - Przeglądy filmów (4) + rozmowy z artystami
22.04 godz. 15:00
 
 
1. Cléophée Moser, FAUVES, FR, 2017, 15:51
 
Film krótkometrażowy w reżyserii Cléophée Moser vel Mukala Musima, powstały w Douali (Kamerun) w 2017 r. Fauves to współczesna opowieść o dzieciach miasta poszukujących swojej tożsamości. Dzień ten jest metaforą dłuższego okresu czasu, życia, skondensowanego w celu podkreślenia punktów zwrotnych, dynamiki i przeciwieństw towarzyszących procesowi tworzenia tożsamości.
Przebywając w Duali, artystka przeprowadziła badania antropologiczne w temacie marginalizacji we współczesnych miastach afrykańskich w celu zrozumienia zachodzących w nich metamorfoz. Ten chaotyczny świat wyłonił się z postkolonialnej polityki planowania miejskiego, podkreślającego rozkład społeczeństwa, chorobę duszy, nieprzyczyniającego się w najmniejszym stopniu do harmonii wśród mieszkańców. Cléophée Moser przywraca urok miastu tworząc performatywny film wnoszący poezję do życia codziennego.
 

Cléophée Moser vel Mukala Muima to młoda reżyserka i badaczka sztuki współczesnej i nowoczesnego społeczeństwa. Urodzona w 1992 roku, ukończyła studia filmowe w the Baltic Film and Media School w Tallinie, a także uzyskała dyplom z zakresu sztuk stosowanych w Camberwell College of Arts w Londynie oraz dyplom z historii sztuki w École du Louvre w Paryżu. Jej twórczość nie uznaje granic oraz kwestionuje szczególną więź pomiędzy sztuką a środowiskiem, w którym powstaje poprzez ideę interdyscyplinarności tańca, instalacji, występu artystycznego, wideo, pisarstwa i rysunku.

Jako artystka zaangażowana, Cléophée Moser kwestionuje społeczeństwo i sposób jego funkcjonowania za pośrednictem swoich prac, które pozostawiają ślad, wpływając na otoczenie i kontekst ludzki, w którym powstały. Bada związki między społecznościami, pomiędzy człowiekiem i przestrzenią. Jej działalność i poszukiwania artystyczne osadzone są w kontekście walki o prawa kobiet, dyskursie postkolonialnym i antyimperialistycznym oraz nawołują do wolności przemieszczania się.

Celem artystki jest dostarczenie nowych narzędzi, inwentarza odniesień i doświadczeń stanowiących alternatywę dla przemocy, która zbyt często rządzi człowiekiem, jego międzykulturowymi i międzynarodowymi stosunkami.  Zamiast odnosić się do przemocy, degradacji i dehumanizacji stosując to samo słownictwo, artystka wdraża strategię dynamiczną, opartą na rozwoju nowego dyskursu. W tym celu posługuje się gramatyką humanizmu, poezji i bezinteresownego zaangażowania, promującą ruch, emocjonalną transgresję oraz swobodną kreację ja w świecie.

 

 

 

 
2. Kim Shon, BOOKANIMA, KR, 2018, 07:12
 
 
Bookanima (słowo złożone z „book” /książka/ i „anima”) to próba nadania książkom życia filmowego. Obrazy nieruchome z książki przełożone zostały na obraz ruchomy za pośrednictwem animacji, zaś jej treść posłużyła jako napisy.
Projekt ten, zgłębiający obszar pomiędzy książką a kinem, ma na celu stworzenie “książki do oglądania”. W ramach przedsięwzięcia autor eksperymentuje z “found frame” (“klatka znaleziona”), “key point” (“punkt kluczowy”), “locomotive overlap” (“ruchome nakładanie”), “random crop & zoom” (“losowe przycinanie i zbliżanie”), “off-screen” (“poza ekranem”), a przede wszystkim nową chronofotografią w hołdzie dla Edwarda Muybridge’a i Etienne’s Jules-Marey’a.
 
Urodzony w Seulu, w Korei Południowej, Shon Kim studiował sztuki piękne w School of the Art Institute w Chicago, koncentrując się na malarstwie i rysunku. Zgłębił także estetykę animacji uzyskując stopień magistra w zakresie animacji eksperymentalnej w CalArts pod kierunkiem swoich mentorów, mistrza animacji eksperymentalnej, Julesa Engela (1909-2003) oraz Myrona Emery’ego. Obecnie jest doktorantem na kierunku teoria animacji w Chung-Ang University, gdzie także wykłada.
Shon Kim prezentował swoje prace na całym świecie, w tym: w MoMa, REDCAT, The Hammer Museum, Modern and Contemporary Art Centre in Hungary, Museo de Arte Contemporaneo in Chile, IFC Center in NYC, Seoul Museum of Art, Daegu Museum, OCI Museum, Festival International Du Film Sur L’Art Videoformes, Slamdance Film Festival, International Art Film Festival, Anima Mundi, Odense Film Festival i innych.
W pracy artystycznej Shon Kim skupia się na obrazie ruchomym i nieruchomym i organicznej relacji między nimi oraz sztukami performatywmi. Na stałe mieszka w Los Angeles, USA.
 
 
 
 
 
 
 
3. Kolektyw czy to warto, CZY TO WARTO, PL, 2016, 03:29
 
 
Według Natalii Dołgowskiej i Michaliny Musielak Czy warto to manifest, pieśń z z czasów naszych matek, która nadal zachowuje aktualność. Artystki kwestionują niezależność kobiet – lecz nie tylko. Słynna polska piosenkarka Zdzisława Sośnicka pełni funkcję symbolu dla uniwersalnego dylematu tzw. “pokolenia kobiet niezależnych” - pytania o faktyczność tej niezależności. Projekt był prezentowany w ramach festiwalu Warszawa w Budowie w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.
 
Natalia Dołgowska to mieszkająca w Warszawie artystka wizualna i reżyserka. Absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego, Szkoły Wajdy oraz Uniwersytetu Warszawskiego, pracowała przy wystawach w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, a także przy publikacjach (np. Sputnik Photos) oraz filmach (np. All These Sleepless Nights / Wszystkie nieprzespane noce).
 
Michalina Musielak jest polską reżyserką, urodzoną w 1990 r. we Wrocławiu. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Obecnie studiuje antropologię wizualną i mediów na Freie Universität w Berlinie. Jej najnowszy film dokumentalny Miss Holocaust (2017) miał premierę na Berlinale ,w ramach konkursu krótkich form filmowych.
 
 
 
 
 
 
3. Veronika  Akopova, CATHARSIS, FR, 2016, 08:23
 

Po zakończeniu prania w trybie “delikatne na 37°C”, nowonarodzone ciało, zaplątane w świeże ubrania, wysuwa się z pralki. Oscylując pomiędzy “czystością” a “brudem”, nowa istota gromadzi ludzkie doświadczenia egzystencjalne uwieńczone katartycznym świętem życia.

Veronika Akopova to pochodząca z Moskwy tancerka i początkująca choreografka, obecnie zamieszkała w Paryżu. Własną pracę w dziedzinie tańca rozpoczęła spektaklem solowym pt. Entrelacs, który prezentowała w Niemczech, Brazylii, Francji, Polsce i Macedonii.
Catharsis to pierwszy film taneczny artystki. Praca ta prezentowana była na różnych festiwalach filmów o tańcu na całym świecie, otrzymując nagrody na Cinedans Dance on Screen Festival w Amsterdamie, Bestias Danzantes Dance Film Festival w Santiago de Chile oraz InShadow Lisbon Screendance Festival

 

 

 
 
 
5. Jakub Słabek, TANIEC TOTALNY, PL, 2018, 04:04
 
 

Próba analizy i charakterystyki tańca klubowego. Specyficzność i potoczność użytego języka jest tu próbą przełamania formalizmu języka analitycznego. Pewien rodzaj dziwnego eklektyzmu cechujący styl wypowiedzi narratora jest świadomym wejściem w dyskurs z hermeneutycznymi formami "naukowego" opisu rzeczywistości. Jednocześnie analiza obrazu ma na celu pogłębienie fenomenu tańca klubowego poprzez nazwanie pewnych obiektywnych szczegółów tego zjawiska.

Absolwent Uniwersytetu Jagielońskiego w Krakowie, na kierunku antropologia. Zafascynowany strukturalizm i semiotyką obrazu, pracę magisterską napisał w oparciu o późną metodologię dekonstruktywną Roland Barthesa — poddając semiotyczno-strukturalnej analizie dzieło filmowe. Pracuje jako operator kamery i reżyser przy produkcjach spotów i reklam. Jedną z wielu inspiracji jest dla niego filozofia Ludwika Wittgensteina, w myśl którą "Najważniejsze dla nas aspekty rzeczy ukrywa przed nami ich prostota i codzienność (Nie można czegoś zauważyć, bo ma się to stale przed oczami) ". Sam siebie określa mianem człowieka, który chce szukać znaczenia kryjącego się w codziennej oczywistości potocznego sensu. Zaplecze teoretyczne pomaga mu efektywnie poruszać się ze złożonej architekturze znaków. Tworząc próbuje wyłowić esencję sensu poprzez atomizację własnych wspomnień i doświadczeń w ich wielopoziomowym wymiarze.

 

 
 
← Powrót
Następna edycja za:
-1 dni
Filmy konkursowe
Festival in out in news